O bibliotece, książkach i innych ciekawych sprawach...

POLECAMY

2011-09-22T17:13:00.003+02:00

Dobranoc, Panie Lenin!

autor: Tiziano Terzani

Nadzwyczajna podróż i niezwykła książka, w której Tiziano Terzani zdołał uchwycić moment ostatecznego upadku radzieckiego mocarstwa. To relacja na żywo z tego przełomowego wydarzenia, ale również bujna galeria najrozmaitszych postaci, osobliwy opis różnorodnych kultur, opowieść o legendarnych miastach, a także nieznanych, pozostawionych na marginesie historii miejscach, ukazująca jednocześnie ślady przeszłości i zwiastuny nowej ery.

Porównywany z Ryszardem Kapuścińskim pochodzący z Florencji dziennikarz pracował jako wieloletni korespondent „Der Spiegla” w Azji. W sierpniu 1991 roku w ramach swoich obowiązków zawodowych wyruszył w rejs statkiem Propagandist, by spłynąć Amurem wzdłuż rosyjsko-chińskiej granicy. Nieoczekiwanie w tym samym czasie Michaił Gorbaczow ogłosił rozpad ZSRR. Znajdujący się wówczas osiem tysięcy kilometrów od Moskwy Terzani postanawia przyjrzeć się jak rozpada się imperium, odwiedzając jego peryferia. Dociera na wschodnie rubieże Rosji i do postsowieckich republik w Azji Środkowej.

źródło opisu: azymut.pl

Polacy na Wschodzie

2011-06-07T19:16:00.003+02:00

Zachęcamy do odwiedzenia strony internetowej "Polacy na Wschodzie", ukazującej losy Polaków mieszkających za wschodnią granicą Polski. Strona internetowa zawiera osobiste wspomnienia osób, które przed wybuchem II wojny światowej mieszkały w II Rzeczpospolitej, po wojnie zaś z różnych względów nie wyjechały do Polski w jej nowych granicach i pozostały w swych stronach rodzinnych.

Twórcami strony jest Ośrodek KARTA wraz z Domem Spotkań z Historią.

WEJŚCIE

Polecamy

2011-03-09T09:32:00.005+01:00

"Igrzyska Śmierci"

autor: Suzanne, Collins
wydawnictwo: Media Rodzina
rok wydania: 2009

Czy zdołałbyś przetrwać w dziczy, zdany na własne siły, gdyby wszyscy dookoła próbowali wykończyć cię za wszelką cenę?
Na ruinach dawnej Ameryki Północnej rozciąga się państwo Panem, z imponującym Kapitolem otoczonym przez dwanaście dystryktów. Władze stolicy zmuszają podległe sobie rejony do składania upiornej daniny. Raz w roku każdy dystrykt musi dostarczyć chłopca i dziewczynę między dwunastym a osiemnastym rokiem życia, by wzięli udział w Głodowych Igrzyskach, turnieju na śmierć i życie, transmitowanym na żywo przez telewizję.
Bohaterką, a jednocześnie narratorką książki jest szesnastoletnia Katniss Everdeen, która mieszka z matką i młodszą siostrą w jednym z najbiedniejszych dystryktów nowego państwa. Katniss po śmierci ojca jest głową rodziny - musi troszczyć się, by zapewnić byt młodszej siostrze i chorej matce, a to prawdziwa walka o przetrwanie...
Suzanne Collins stworzyła wspaniałą młodzieżową powieść przygodową, której fabuła wciąga od pierwszych stron.

Cała Polska czyta dzieciom - "Na strychustrachów"

2011-03-03T11:07:00.004+01:00

Cała Polska czyta dzieciom - "Tato, czy ty umiesz czytać?"

2011-03-03T11:07:00.003+01:00

Cała Polska czyta dzieciom - "Męskie rozmowy"

2011-03-03T11:01:00.001+01:00

ZŁA KRÓLEWNA ZAMIENIONA W UPIORA

2011-03-02T18:47:00.003+01:00

bajka ludowa

Był król i królowa; bardzo długo nie mieli dzieci. Ciągle Boga o to prosili, aż urodziła się im córka; ale od dzieciństwa taka była poganna*, że słów nie ma aby opowiedzieć co dokazywała; nie tylko dla wszystkich innych, ale i dla rodziców była najgorszą.
Raz rodzice rozmawiali tak: „pewno ona dla tego taka zła, żeśmy się ciągle Bogu uprzykrzali o dziecko; i przeklęli ją". Córka w tej chwili skonała i konając to tylko powiedziała: niech codzień przy mnie w kościele warta stoi, bo inaczej w nocy przyjdę i rodzonego ojca i rodzoną matkę pożrę.
Codzień więc w kościele stawiali na wartę jednego człowieka; ale nieboszczka codzień tę wartę zjadała i tak poszła marnie niejedna rota. Król nie wiedział jak kraj i siebie zbawić od tego nieszczęścia.
Jednego dnia szedł młody i piękny żołnierz na wartę; idzie i płacze, bo wie że śmierć nieochybna. Spotyka go jakiś staruszek, pyta się i dowiaduje czego płacze. Mówi: to nic, ja ciebie nauczę jak uwolnić kraj i siebie od tej plagi. Idź, zabij kobyłę, obedrzyj ze skóry i ciało jej postaw niby wartownika, a sam ukryj się w kątek; i wszystkiego jak co miał zrobić dalej nauczył. Żołnierz tak też zrobił. O dwunastej w nocy wychodzi z trumny córka, rzuca się żarłocznie na niby wartę; ale kobylina była zmarzła, paskudna, że jeść nie mogła; mówi więc do siebie: pójdę jeść rodziców. Ale obejrzawszy się że za późna pora, chce wleźć napowrót do trumny; aż widzi że w niej leży ktoś krzyżem przykryty, — byłto ów żołnierz. Mówi ona: wstań, puść mnie! — On odpowiada, trzymając prawą rękę na piersiach na krzyżu: podaj mi prawą rękę, weź za moją prawą rękę i podnieś ją. Królewna zaczęła się gniewać, ale gdy nadchodziła dwunasta godzina, zaczęta prosić, błagać; lecz on ciągle swoje powtarzał. Gdy dwanaście wybiło, ona już ludzkim głosem przemówiła: Dziękuję ci, żeś mię od pokuty uwolnił; bo to była moja pokuta, iż za karę za złość moją musiałam chodzić po nocach żreć ludzi; i kilkudziesięciu tysięcy nie byłoby dosyć, bez twej pomocy. Odtąd żyła po ludzku i była dobrą.

[Z Lidzkiego, 1870].

* zła, niegodziwa

źródło: Karłowicz, Jan: Podania i bajki ludowe zebrane na Litwie staraniem Jana Karłowicza, Kraków 1887

...

2011-03-02T18:35:00.004+01:00

Książki - okręty myśli żeglujące po oceanach czasu i troskliwie niosące swój drogocenny ładunek z pokolenia w pokolenie.

Francis Bacon

Polecamy:

2011-02-25T13:49:00.009+01:00

POCZYTAJ MI MAMO : KSIĘGA PIERWSZA
Wydawnictwo : Nasza Księgarnia
rok wydania : 2010

Autorzy: Helena Bechlerowa, Sławomir Grabowski, Marek Nejman, Joanna Papuzińska, Janina Porazińska, Danuta Wawiłow
Ilustratorzy: Elżbieta Gaudasińska, Julitta Karwowska-Wnuczak, Edward Lutczyn, Maria Orłowska-Gabryś, Danuta Przymanowska-Boniuk, Zbigniew Rychlicki, Anna Stylo-Ginter, Zdzisław Witwicki

Wydawnictwo Nasza Księgarnia na 90-lecie istnienia, zebrało w kilku tomach najpiękniejsze bajki z ukazującej się od 1951 r. serii "Poczytaj mi mamo" . Jest to seria towarzysząca kolejnym pokoleniom młodych czytelników i ich rodziców.
Zachęcamy do sięgnięcia wraz z pociechami do pierwszej części fantastycznych opowiadań dla dzieci.

Bajka ajtiologiczna

2011-02-23T10:16:00.003+01:00

Szukając odpowiedzi na niektóre pytania, czasem warto sięgnąć do wiedzy naszych przodków. Tę wiedzę możemy odnaleźć w różnych przekazach ludowych, jednym ze źródeł niekoniecznie wiarygodnym, ale za to urzekającym jest bajka ajtiologiczna.
Bajka ajtiologiczna jest odmianą bajki ludowej, tłumaczącą powstanie człowieka, zwierząt, roślin i zjawisk przyrody.
Ten typ literatury wywodzi się z próby uporządkowania otaczającego świata przez prostego człowieka, którego życie ściśle powiązane było z naturą. Kiedy umysł nie dawał odpowiedzi w sukurs przychodziło serce tworząc bajeczną a zarazem fantastyczną odpowiedź.
Dotarłem do książki „Bajki, baśnie i legendy na tle przyrodniczem” opracowanej przez Mieczysława Rościszewskiego*, która prezentuje zbiór bajek ajtiologicznych urzekających pomysłowością w dociekaniu przyczyn istnienia różnych rzeczy i zjawisk.
Zachęcam do zapoznania się z wybranymi przeze mnie utworami ze zbioru Rościszewskiego.

* prawdziwe nazwisko Bolesław Londyński (ps. M. Rościszewski, Bruno Las; ur. 1855, zm. 1928) - polski tłumacz i pisarz, autor wielu podręczników dobrego wychowania i bajek dla dzieci.

DLACZEGO OSIOŁ JEST LENIWY?

Gdy człowiek spostrzegł osła, odrazu poznał się na jego sile i użył go do dźwigania ciężarów. Osieł był posłuszny rozkazom pana i dźwigał ciężary szybkim krokiem. Ale gdy po wielu latach pracy nie mógł się doczekać zasłużonego spoczynku, pyta swojego pana, kiedy nareszcie zwolni go od pracy.
— Nigdy, — odpowie człowiek, — musisz pracować aż do końca dni twoich.
— A, jeżeli tak, — rzekł osieł, — to na przyszłość nie mam potrzeby się spieszyć.
I odtąd chodzi powoli.

DLACZEGO PSZCZOŁY UMIERAJĄ PO UKĄSZENIU ŻĄDŁEM?

Gdy Pan Bóg stworzył pszczoły, stały się odrazu bardzo zarozumiałe. Ba Pan Bóg uczynił je zdolnemi pracownicami i przeznaczył do robienia miodu.
— O Panie, — rzekły do Stwórcy, — pozwól nam mieszkać w złotych domach.
A na to Pan Bóg:
— Kto się wywyższa, poniżon będzie. Zamieszkać w słomianych chatach.
— Panie, — zaczęły znowu, - udziel nam przynajmniej łaski, ażebyśmy mogły budzić trwogę przez zadawanie śmierci każdem ukąszeniem naszego żądła.
Ale Pan Bóg odrzekł:
— Broń złości zwraca się przeciwko niej samej. Kogokolwiek napadać będziecie, ciosy wasze pozostaną bez skutku, a wy same poumieracie.

KRUPY

(Skąd się grad bierze?)

Była raz biedna kobieta, mająca miłą córeczkę i nic więcej. Mieszkały razem na wysokiej górze. Pewnego razu matka zachorowała i dziewczynka musiała sama chodzić po drzewo i jagody, Ale raz, nie mogąc nic zdobyć, siadła pod krzakiem i jęła płakać. Na to wychodzi z krzaku jakaś kobieta z długim nosem i pyta:
— Co ci jest?
Mała opowiedziała jej swą troskę, a stara kobieta wyniosła z krzaka młynek i rzecze:
— Gdy zakręcisz korbą na lewo, to umielesz piękną białą mąkę, gdy zakręcisz na prawo, to z młynka posypią się drobne krupy, gdy naciśniesz guzik małym palcem z góry, to mlewo ustanie; a jeżeli powiesz o tem komukolwiek, to młynek nigdy ci nic nie da.
Co rzekłszy, stara znikła.
Mała pobiegła z młynkiem do domu i odtąd miały jadła dowoli.
W kilka lat potem, dziewczę zachorowało. Pomimo gorących modłów matki, biedaczka umarła i poszła do Bozi.
Matka ubrała ją w najładniejszą sukienkę, pochowała i jęła płakać i płakać.
Ale gdy się jeść zachciało, wzięła młynek do ręki, zakręciła naprawo i sypnęły się same drobne krupy. Gdy już ich było dosyć, chciała wstrzymać młynek. Ten jednak kręcić się nie przestawał. Stara wsadziła patyk pomiędzy skrzydła; patyk pękł, a z młynka wciąż sypały się krupy: już całą izbę wypełniły, już się górą stały.
Na to kobieta wybiegła i nikt nie wie, gdzie się podziała.
A młynek miele dotąd, a gdy nasypie wielką górę, przychodzi wiatr i rozsypuje kaszę po ziemi, a wtedy ludzie mówią, że krupy lecą czyli że grad pada.

DLACZEGO ŚWINIE RYJĄ ZIEMIĄ?

Pewna stara czarownica i dwie ładne dziewczyny wsadziły ciasto do pieca. Ale ledwie się ciasto do połowy upiekło, aliści zerwało się i w nogi.
Nie zdążyło dobiec do lasu, gdy spotyka je zając i rzecze:
— Dokąd tak biegniesz?
— Uciekłom co tylko od dwóch ładnych dziewcząt i starej czarownicy, — odpowie ciasto, — ucieknę i od ciebie sztywnochwosty zajączku.
Na to zając jął gonić ciasto ale upadł i zdechł. Ciasto pobiegło dalej.
Teraz spotyka je lis i rzecze:
— Dokąd to, dokąd, kochane ciasteczko?
A nato ciasto.
Uciekłom co tylko od dwóch ładnych dziewczyn i od starej czarownicy i od sztywnochwostego, zajączka to i od ciebie ucieknę, lisie grubochwosty.
Lis zaczął je gonić, ale także upadł i zdechł. Ciasto pobiegło dalej. Spotyka je rogacz:
- A dokąd to, dokąd, ciasteczko?
— Uciekłom co tylko od dwóch ładnych dziewczyn i od starej czarownicy i od sztywnochwostego zajączka i od grubochwostego lisa, to i od ciebie uciekną, żywochwosty rogaczu.
Rogacz jął je gonić, ale upadł i zdechł. Ciasto pobiegło dalej. Spotyka je krowa.
— Dokąd to, dokąd, kochane ciasteczko ? — zapyta.
A na to ciasto:
— Uciekłom co tylko od dwóch ładnych dziewczyn i od starej czarownicy i od sztywnochwostego zajączka i od grubochwostego lisa i od żywochwostego rogacza, też i od ciebie uciekną, płaskochwosta krowo.
Krowa zaczęła biec — upadła i zdechła. Ciasto pobiegło dalej. Spotyka starą maciorę.
— Dokąd tak pilno, dokąd! — zapyta świnia.
— Uciekłom co tylko od dwóch ładnych dziewczyn i od starej czarownicy i od sztywnochwostego zajączka i od grubochwostego lisa i od żywochwostego rogacza i od płaskochwostej krowy, to i od ciebie uciekną, stara macioro.
Co rzekłszy, ciasto zaryło sią w ziemią. A stara świnia, chcąc je wydostać, jąła ziemią ryć, ale nic nie wskórała.
Odtąd wszystkie świnie, w poszukiwaniu ciasta, ryją ziemią, ale napróżno.

TYTOŃ

Tytoń — to wynalazek djabła i żaden człowiek nie znał tej rośliny aż do następującego zdarzenia.
Pewnego razu jeden chłop spostrzegł, jak djabeł spory kawał gruntu obsadził jakiemiś liśćmi. Chłop nie znał tej rośliny, zaciekawiony więc, pyta:
— Co to jest, djable, co ty tam sadził?
— Nie zgadniesz do końca życia, — rzecze djabeł.
Odpowiedź ta rozgniewała chłopa, zawołał tedy:
— To, co ty wiesz, to i ja wiem. Na tyle rozumu zdobędę się zawsze.
— Czy tak? No to się załóżmy! — rzecze djabeł: — jeżeli w ciągu trzech dni odgadniesz nazwę mojej rośliny, to cały ten grunt, ze wszystkiem, co się na nim znajduje, będzie należał do ciebie; jeżeli nie — to staniesz się moją własnością i zaprzedasz mi ciało i duszę.
Chłop był zarozumiały, przyjął więc zakład, ale już po drodze stracił rezon, a za powrotem do domu, siadł smutnie i nie chciał ani jeść ani pić.
— Co tobie, ojcze? — spytała go żona.
— Ach, moja ty, — odparł, — źle ze mną. — I opowiedział jej wszystko, jak było.
— Jeżeli to tylko to, — rzecze stara, — to jedz, pij i bądź dobrej myśli. Ja ci odgadnę nazwę tej rośliny.
Co rzekłszy, wyszła, odbiła dno w beczce od kapusty, nasadziła ją na siebie, rozpruła pierzynę i unurzała się razem z beczką w pierzach. Teraz poszła na pole, wysadzone nieznaną rośliną i jęła biegać po grzędach, pochylając głowę, jakby dla pożarcia liści.
Gdy ją djabeł spostrzegł, biegnie na pole, a iżby spłoszyć olbrzymiego ptaka, klaszcze w ręce i woła:
— Sio, wielki ptaku! Precz z mego tytoniu! Sio, sio, sio!
Tego słówka tylko było babie potrzeba. Wróciła tedy do domu i powiedziała to chłopu, jak djabeł nazwał roślinę.
Z nadejściem trzeciego dnia, djabeł już się radował z pozyskania nowej duszy i z rozśmieszoną gębą pyta chłopa, jak się nazywa obca roślina.
— Tytoń ! — odparł mu chłop.
I tak djabeł przegrał zakład i musiał bez nowej duszy wracać do piekła. Chłop zaś dostał kawał gruntu z tytoniem i od niego tytoń rozszedł się po całym świecie.

ODKĄD PIES ŹLE ŻYJE Z KOTEM?

Zwierzęta miały raz do obgadania arcyważne sprawy. Ogłoszono wiec, na który każdy rodzaj zwierząt miał przysłać swego delegata. Zbiegły się tedy ptaki i ryby i czworonogie, brakło tylko wielbłąda. Gdy go się nie można było doczekać, zwierzęta uchwaliły wydelegować doń gońca. Ten ostatni został wybrany drogą losowania. Los padł na psa, który jednak rzecze:
— Jakże będę mógł znaleźć wielbłąda, skoro nigdym go jeszcze w życiu nie widział?
— Łatwo go możesz odnaleźć i poznać, — odparły zwierzęta, — bo wielbłąd ma garb na plecach.
— A, jeżeli tak, to go sprowadzę tutaj, — rzecze pies, puszczając się w drogę.
W drodze spotyka kota, który na jego widok najeżył się i zgarbił.
Pies uprzejmie poprosił go, ażeby się udał za nim, a kot spełnił jego prośbą i szedł ciągle zgarbiony.
Gdy przybyli na wiec, pies zawołał:
— Oto jest wielbłąd! — i przedstawił zgarbionego kota.
Na to wszystkie zwierzęta w śmiech i odtąd pies i kot zostali śmiertelnymi wrogami.

źródło: Rościszewski M.: Bajki, baśnie i legendy ludowe na tle przyrodniczem, Lwów 1922

AUTORZY KSIĄŻEK DLA DZIECI CZ. 3

2011-02-15T09:45:00.007+01:00

Joanna Papuzińska

Prof. Joanna Papuzińska jest autorką wierszy i opowiadań dla dzieci, a także badaczem literatury dziecięcej i niestrudzonym popularyzatorem czytelnictwa. Urodziła się w 1939 r. w Warszawie. Ukończyła studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim, przez krótki czas pracowała w bibliotece dziecięcej. Swoje życie zawodowe związała z pracą naukową, uzyskała tytuł profesora na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1982 r. związana z Instytutem Informacji Naukowej i Bibliologii.

Jako pisarz debiutowała w 1956 r. opowiadaniem o Januszu Korczaku "Człowiek o gorącym sercu", a dla najmłodszych w 1966 r. książką "Tygryski". Opublikowała wiele prac naukowych i kilkadziesiąt książek skierowanych do dzieci.
Jej proza i poezja to połączenie fantastyki z realizmem, w twórczości autorki możemy odnaleźć ukryte treści psychologiczne pomagające dziecku uporządkować wewnętrzny świat wartości.

Joanna Papuzińska została odznaczona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1989), Medalem im. Janusza Korczaka (1994), Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki (1996), Złotym Medalem “Gloria Artis” (2005), nagroda Polskiej Sekcji IBBY za całokształt twórczości (2005), Orderem Uśmiechu (2005).

Polecamy następujące tytuły Joanny Papuzińskiej znajdujące się w Wypożyczalni nr 57

Nasza mama czarodziejka

Wędrowcy

Pod bajdułem i inne wiersze

Kapelusze

Urodziny Juliusza Verne'a

2011-02-08T22:10:00.007+01:00

Dzisiaj obchodzimy 183 rocznicę urodzin Juliusza Verne'a, twórcy wspaniałych powieści przygodowych dla młodzieży i dorosłych.

Juliusz Verne (1828 - 1905), francuski pisarz i wizjoner, jeden z ojców literatury science fiction. Napisał kilkadziesiąt powieści podróżniczych i fantastyczo-naukowych przedstawiających niezwykłe wyprawy (np. "Podróż do wnętrza ziemi"), bądź losy bohaterów zdanych na własną przedsiębiorczość i intelekt w sytuacji próby (np. "W 80 dni dookoła świata").

polecamy:

20 000 mil podmorskiej żeglugi

Pięć tygodni w balonie

Podróż do wnętrza Ziemi

W 80 dni dookoła świata

Zapraszamy po te i inne książki Juliusza Verne'a do Wypożyczalni nr 57.

Zapraszamy również do odwiedzenia strony Polskiego Towarzystwa Juliusza Verne'a

Heinrich Hoffmann

2011-02-07T21:38:00.005+01:00

Będąc na studiach, miałem przyjemność uczestniczyć w zajęciach z historii literatury dziecięcej prowadzonych przez wybitnego znawcę tego tematu prof. Joannę Papuzińską. Zajęcia były wielce pouczające, otworzyły mi oczy na świat literatury dziecięcej oraz pozwoliły dowiedzieć się jak ważne dla rozwoju dziecka jest obcowanie z tekstami literackimi.
Na jednych z zajęć poruszaliśmy temat literatury dydaktycznej, której zadaniem jest przekazywanie użytecznych wiadomości, wzorów postaw i pouczeń o charakterze moralizatorskim.
Aby ukazać XIX w. przykłady takich tekstów, pani profesor zaprezentowała nam m.in. wiersz „O Juleczku, co miał zwyczaj ssać palec” H. Hoffmanna. Wierszyk ten, dość drastyczny, wywarł na słuchaczach ogromne wrażenie. Wiele osób nie było w stanie uwierzyć że kiedyś odbiorcami tego typu tekstów były dzieci. A jednak były.
W tekstach dydaktycznych czasem dosadnie i bez ogródek przedstawiano konsekwencje różnych czynów, nawet poprzez wzbudzenie strachu chciano ustrzec dzieci przed nieodpowiedzialnym zachowaniem. Wirtuozem w tej sztuce był Heinrich Hoffmann.

Heinrich Hoffmann (1809-1894), niemiecki pisarz i psychiatra. Zasłynął wydaną w 1845 r. książeczką napisaną dla swojego syna "Der Struwwelpeter oder lustige Geschichten und drollige Bilder für Kinder von 3 bis 6 Jahren". W twórczości swej zwraca się bezpośrednio do dzieci, odwołuje się do ich instynktu zabawy a jednocześnie umoralnia ukazując związek między przyczyną i skutkiem oraz winą i karą nie stroniąc przy tym od elementów makabry. Książka ta doczekała się dziesiątków wznowień, także w Polsce ukazało się kilka jej wydań.
Dotarłem do polskiego wydania książki H. Hoffmanna z [1922] r. pt. „Złota różdżka: czytajcie dzieci, uczcie się jak to niegrzecznym bywa źle”.

Czy wiersze Hoffmanna nadają się do czytania małym dzieciom? Raczej nie, zadaniem literatury dziecięcej winno być oswajanie lęków dzieci, a nie ich wywoływanie.

Oto trzy wybrane przeze mnie wiersze Hoffmanna:

Okropna historia z zapałkami

Była to wieczorna pora,
Wyjechali wszyscy z dwora,
W domu tylko pozostała
Z śliczną lalką Kasia mała
Więc jak koza, pląsa, bryka,
Od kącika do kącika,
To zaśpiewa, to podskoczy,
Wtem pudełko małe zoczy.
Pochwyciła,
Otworzyła,
W nim zapałek pełno było,
Myśli sobie:
Wiem co zrobię!
Będę mieć zabawkę miłą.
„Nikt nie patrzy, jestem sama,
Pozapalam je, jak mama!”
Miauczek z Mruczkiem, mądre koty,
Wyciągnąwszy łapki w górę,
Proszą : „Kasiu! nie czyń psoty,
Miau, miau! bo usłyszysz burę,
Rzuć zapałki, bój się Boga!
Bo się spalisz, Kasiu droga!”
Na głos kotków Kasia głucha
Sprawia figle niesłychane,
Wciąż zapałki trze o ścianę,
Cieszy się, że ogień trzaska,
Miauczek z mruczkiem, mądre koty,
Znów do Kasi łapki w górę:
„Miau, miau! Kasiu! nie czyń psoty,
Miau! miau! bo usłyszysz burę;
Mama ruszać zabroniła,
Bo się spalisz, Kasiu miła!”
Ale rada – nic nie nada:
Kasia kotków ani słucha.
Wtem na suknię iskra pada,
Z iskry płomień wnet wybucha
I podskoczy do warkoczy;
Pali rączki, nóżki włosy,
Pali buzię, nosek, oczy.
Kotki wrzeszczą w niebogłosy:
„Miau! miau! gwałtu! Kasia gore,
Miau! ratunku, aby w porę!
Z sikawkami śpiesznie żywo,
Gasi Kasię nieszczęśliwą!
Miau! miau! miejcież zmiłowanie,
Bo i śladu nie zostanie!”
I zgorzała Kasia cała,
Garść popiołu pozostała
I trzewiczki jeszcze stoją,
Smucą się nad Kasią swoją!
Miauczek z Mruczkiem już nie skaczą,
Oni także Kasi płaczą:
„Gdzie panienka nasza? miau!
Gdzie jej biedna mama? miau!”
I tak płaczą nad dzieciną,
Ze strumieniem łzy im płyną.

O Juleczku, co miał zwyczaj ssać palec

Ja wychodzę po ciasteczka,
Rzekła mama do Juleczka.
Sprawiajże się tu przykładnie,
Nie ssij palców, bo nieładnie,
Bo kto palec w buzię tłoczy,
Zaraz krawiec doń wyskoczy
Z nożycami, zły okrutnie,
I paluszki niemi utnie
Julek przyrzekł słuchać mamy,
Lecz nie wyszła jeszcze z bramy,
A już nieposłuszny malec
Myk do buzi duży palec!
Wtem ktoś z trzaskiem drzwi otwiera,
Wpada krawiec, jak pantera,
I do Julka skoczy żywo,
Nożycami w lewo, w prawo,
Uciął palec jeden, drugi,
Aż krew trysła we dwie strugi.
Julek w krzyk, a krawiec rzecze:
„Tak z nieposłuszeństwa leczę!”
Wraca mama, aj! wstyd! bieda!
Juleczkowi ciastek nie da,
Bo kto mamy nie usłucha.
Temu dosyć bułka sucha.
Płacze Julek, żal niebodze,
A paluszki na podłodze.

Historia bardzo smutna o chłopcu, który nie chciał jeść zupy

Michaś był tłusty, zdrów najzupełniej.
Z buzią okrągłą, jak księżyc w pełni,
Jędrną jak orzech, śliczną, rumianą,
Jadł i pił wszystko, co na stół dano.
Raz gdy mu zupę stawia służąca,
On stąd ni zowąd talerz odtrąca,
Mama go łaje, a Michaś w sprzeczki:
„Nie chcę i nie chcę ani łyżeczki!”
Nazajutrz Michaś tak schudł niebożę,
Że go nikt w domu pozna nie może
Dają do stołu, on znowu w sprzeczki:
Nie chce jeść zupy ani łyżeczki!
Na trzeci dzionek, bieda, nie żarty,
I schudł i osłabł Michaś uparty.
Lecz znów przy stole krzyki sprzeczki:
Nie chce jeść zupy ani łyżeczki.
Nie słuchać starszych, rzecz bardzo brzydka!
W czwartym dniu Michaś wychudł jak nitka.
W piątym coś w piersiach i w gardle dusi:
Kto nie je zupy, ten umrzeć musi.
Tak też z Michasiem! był zdrów i tłusty,
Pięć dni grymasił, umarł na szósty.

Źródło: H. Hoffmann, Złota różdżka : czytajcie dzieci, uczcie się jak to niegrzecznym bywa źle, Warszawa [1922].

Urodziny Henninga Mankella

2011-02-03T21:11:00.023+01:00

W dniu dzisiejszym swoje 63 urodziny obchodzi Henning Mankell (ur. 3 lutego 1948 w Sztokholmie), szwedzki pisarz, dziennikarz, reżyser i autor sztuk teatralnych. W Polsce znany przede wszystkim jako twórca kryminałów, których bohaterem jest komisarz Kurt Wallander.

Kryminały Menkella cechuje nacisk na pokazanie żmudnej pracy policji i dociekania nad motywacjami postępowania bohaterów.
Dla miłośników gatunku chwile spędzone z książkami Mankella będą czystą przyjemnością.

W Wypożyczalni nr 57 znajdą Państwo następujące tytuły serii kryminałów z komisarzem Wallanderem:

Mężczyzna, który się uśmiechał

Biała lwica

Chińczyk

Fałszywy trop

Morderca bez twarzy

O krok

Piąta kobieta

Psy z Rygi

Zapora

ZAPRASZAMY DO NASZEJ WYPOŻYCZALNI

Zbigniew Nienacki

2011-02-02T20:05:00.004+01:00

Zapraszam na stronę poświęconą Zbigniewowi Nienackiemu, (1929-1994, prawdziwe nazwisko Zbigniew Tomasz Nowicki), pisarzowi i dziennikarzowi, który zasłynął wspaniałą serią powieści dla młodzieży o przygodach Pana Samochodzika, muzealnika detektywa.
Na stornie internetowej znajdą Państwo obszerną informację, na temat życia i twórczości autora książek, w których od lat 60 XX w. zaczytują się kolejne pokolenia Polaków.

STRONA POŚWIĘCONA ZBIGNIEWOWI NIENACKIEMU

Powiastki moralizatorskie Stanisława Jachowicza

2011-01-31T22:11:00.006+01:00

PRZESTROGA

— Biedna! biedna rybko!
Umykaj-że szybko:
Bo tu czeka zdrada,
Ktoś się z wędką skrada.
Rybka nie słuchała,
Wędka ją złapała.

PIŁKA

Piłka się raz z chłopców śmiała,
Że wyżej od nich skakała,
Urażeni żarty temi,
Nie podnieśli piłki z ziemi;
Błąd poznała nieboraczka
I ze wstydu spiekła raczka.

ANDZIA

— Nie rusz, Andziu, tego kwiatka:
Róża kole — rzekła matka.
Andzia mamy nie słuchała,
Ukłuła się i płakała.

NIEPOSŁUSZEŃSTWO

Często bywamy winni złemu sami.
— Nie gryź, chłopcze — rzekł ojciec— orzechów zębami!
Chłopczyk na to:
— Nic nie szkodzi.
A teraz bez zębów chodzi.

CZYSTY KOTEK

- Czemu się często myjesz - pytano raz kota.
- Bo czystość - odpowiedział —jest to piękna cnota.
Jakoż, doprawdy, kocina
Mył się prawie co godzina.
Chętnie mu do pokoju wchodzić pozwalano
I powszechnie go kochano;
Doznawał wszelkich pieszczotek:
A czemu? bo czysty był kotek.

PIESEK I BIEDNY KOTECZEK

Spotkał raz piesek koteczka biednego
I temi słowy przemawia do niego:
— Żyliśmy kiedyś, koteczku, w niezgodzie,
Wszystko minęło, gdyś w nędzy i głodzie.
Oto najlepsze daję ci kosteczki,
Mięsa kawałek i trochę bułeczki;
Jedz, mój koteczku, żal mi cię nieboże!
Pomnij, że piesek dzieli się, czem może.
I ten co warczy, potrafi być tkliwy,
Nie pytam się, kto jesteś, dość, żeś nieszczęśliwy.

TEODOREK

Teodorek łapał muszki,
Obrywał im skrzydła, nóżki.
Siostra, na to patrząc z boku,
Mówiła mu z łezką w oku:
— O, niedobry Teodorze!
Jak cię też to bawić może?
Cóż ci winny biedne muszki?...
Czyś ty im dał skrzydła, nóżki?

KOTKA I SUCZKA

Kotka suczkę przestrzegała,
By kiełbaski nie ruszała;
A suczka jej odpowiada:
— Przykład lepszy, niżli rada.

KOTEK KULAWY

Kotek kulawy szedł sobie drogą,
A ktoś niebaczny trącił go nogą.
— Nie trącaj, panie! — rzekła dziecinka —
I cóż ci winna biedna kocinka?
Ej! daj jej pokój, niech sobie idzie,
I ona umie zapłakać w biedzie,
A mama mówi:
„Ojciec Niebieski
Nie każe biednym wyciskać łezki."

MOJE TWOJE

Co Władysia, to i Zosi:
O nic brat siostry nie prosi,
I nawzajem ona jego.
Lecz ni z tego, ni z owego
Poróżnili się oboje.
Wtenczas poznali: co moje, co twoje!
Wszystkiego się zmniejszyło dzieciom o połowę...
Już co było Zosine, nie było Władziowe.

DESZCZYK

— Mamo, — rzekł Staś — deszczyk rosi,
Splami kapelusik Zosi,
Jakże niepotrzebnie pada!
Tu matka dziecku wykłada:
— Deszczyk to drogi dar nieba,
Bez niego nie będzie chleba;
On skwar słońca ułagadza,
Zieloną trawkę rozradza.
Wszystko rzeźwi, wszystko krzepi,
Kwiatek, drzewko rośnie lepiej;
Bo Bóg wszystkiem mądrze włada.
— O, kiedy tak, to niech pada!

ŻWAWY CHŁOPCZYK

O ja sobie chłopczyk żwawy
I do pracy i zabawy;
Mówią, żem ja dziecko żywe,
Ale serce mam poczciwe!
Ledwie zejdzie słońce zrana,
Już mym śpiewem wielbię Pana,
A potem, dla jego chwały,
Pracuję pilnie dzień cały.
W wieczór znowu wyśpiewuję,
Za śliczny dzionek dziękuję;
Przeżegnam się w Imię Boże
I w łóżeczko się położę.

NIEGRZECZNA ZABAWA

Z niegrzecznemi być niemiło.
Z pieskiem się cielę bawiło;
Lecz piesek nie zna grzeczności,
Ze swawoli, nie ze złości,
Ostrym ząbkiem drasnął ciele.
Cielątko, nie myśląc wiele,
Wierzgnęło tylko kopytkiem,
I pan piesek poszedł z kwitkiem.
Grzeczny wśród zabawy grzecznie się obchodzi,
Niegrzeczny — sam sobie szkodzi.

DZIECIĘ I DZBANUSZEK

Mała Marynia, łakoma i chciwa,
Jak to często w świecie bywa,
Nigdy na tem nie przestała,
Co mama jej dała.
Były dwa jabłka — trzeciego żąda...
Były trzy gruszki — za czwartą spogląda...
Dano cukierków — to zawsze za mało;
Dano pierniczek — dziecię ciastka chciało.
Raz jej w dzbanuszek wsypano orzechy:
Ach, co to było uciechy!
Marynia rączkę w wąską szyję wkłada,
I wszystkieby zabrać rada;
Ale niestety! wyciągnąć nie może,
Dalej w płacz.
W takim razie i płacz nie pomoże!
Szarpie... Wszystko napróżno: i orzeszków niema,
I dzbanuszek rączkę trzyma...
Ktoś się wreszcie zlitował i dał rady zdrowe:
— Nie bądź, kochanko, chciwą, weź tylko połowę;
A i rączkę wyciągniesz,
I orzeszki zdobędziesz.

CHŁOPCZYK I KOZIEŁ

Pytał się chłopczyk: — Mój koziełku drogi!
Na co masz bródkę i rogi?
— Bródkę — odpowie kozieł — byś się miał czem bawić,
A rogi, bym się bronił, gdy chcesz przykrość sprawić!

MOTYL I GĄSIENICA

— Co to za robak szkaradny
Ta gąsienica obrzydła! —
Rzecze raz motylek ładny.
Ta mu na to odpowie:
— A dawno masz skrzydła?

KŁÓDECZKA NA USTA

— Kiedy masz co powiedzieć, zastanów się trochę;
Bo nie powróci słówko niegrzeczne lub płoche.
— Żeby to była taka kłódeczka,
Coby wstrzymała usteczka.
Gdy mają wyrzec co złego! —
Mówił Zygmuntek do ojczulka swego.
— Ma tę kłódeczkę — tata odpowie —
Kto baczny w swojej rozmowie,
Kto nie wymówi słówka,
Póki nie pomyśli główka;
A potem, jak kluczykiem, odmyka usteczka;
Rozwaga to najlepsza na usta kłódeczka.

ORZESZKI

Raz włoskie orzeszki
Dostały trzy dzieweczki;
Jedna, druga wszystkie zjadła,
Trzecia rzecze:
— Śliczna myśl mi wpadła!
Wiem, co zrobię,
Ot, kilka zasadzę sobie.
Boć kilka orzechów, jakby łyknąć ślinkę,
Tak — będę miała roślinkę;
Ta krocie orzechów wyda,
Oj! przyda mi się, przyda!...
Tak też uczyniła,
Orzechy w ziemię wsadziła,
Owocu się doczekała,
I siostrzyczki częstowała.

IGNAŚ

Ignaś w oczach matki czytał,
Jak jej nigdy nie zasmucić?...
I nikogo się nie pytał,
Co miał czynić, co porzucić.
W oczach matki jasno, świeci,
Wypisane wszystko łzami,
Czytajcież tam, lube dzieci,
Gdy ona rozmawia z wami!

WILK I KOŹLĘ

Troskliwa o los dziecięcia,
Rzekła koza do koźlęcia:
— Wychodzę teraz na paszę,
Siedź -że tu spokojnie, wasze;
Póki nie wrócę do domu,
Nie otwieraj mi nikomu:
Chyba, że białą pokaże ci łapkę. —
Wilk, co od dawna miał na koźlę chrapkę,
Myśląc, że zręcznie uda mu się sztuka,
Ledwie matka odeszła, do koźlęcia puka.
— Białą łapkę masz, nieboże?
Bo inaczej nie otworzę,
Mamusia mi zakazała...
Oj! u ciebie coś nie biała.
— Masz szczęście — wilk odpowiada
Biadaby ci była! biada!

źródło: S. Jachowicz, Bajki, powiastki, pieśni, Warszawa 1919.

NOWE GODZINY OTWARCIA BIBLIOTEK

2011-01-28T21:56:00.006+01:00

Uprzejmie zawiadamiamy, od 1 lutego będziemy czynni w godzinach:

WYPOŻYCZALNIA NR 57 (ul. Chełmżyńska 27/35)

poniedziałek 12.00 - 19.00
wtorek 12.00 - 19.00
środa 10.00 - 17.00
czwartek 12.00 - 19.00
piątek 12.00 - 19.00

WYPOŻYCZALNIA NR 61 (ul. Niedziałkowskiego 25)

poniedziałek 9.00 - 16.00
wtorek 12.00 - 19.00
środa 12.00 - 19.00
czwartek 9.00 - 16.00
piątek 12.00 - 19.00

BIBLIOTEKA NR 51

poniedziałek 11.00 - 20.00
wtorek 10.00 - 19.00
środa 10.00 - 19.00
czwartek 11.00 - 20.00
piątek 10.00 - 19.00

WYPOŻYCZALNIA NR 55

poniedziałek - piątek 9.00 - 20.00

Serdecznie zapraszamy w nowych godzinach otwarcia!

AUTORZY KSIĄŻEK DLA DZIECI CZ.2

2011-01-26T10:07:00.015+01:00

Anna Onichimowska (ur. 1952 r. w Warszawie)

Jedna z czołowych autorek literatury dla dzieci i młodzieży. Laureatka wielu prestiżowych nagród, m.in. Nagrody Literackiej im. K. Makuszyńskiego za „Dobry potwór nie jest zły”, Nagrody Polskiej Sekcji IBBY, za „Sen który odszedł”. Jej Książka „Najwyższa góra świata” w 1998 r. została wpisana na Międzynarodową Honorową Listę im. H. Ch. Andersena, na której umieszczane są najlepsze tytuły literatury dla dzieci i młodzieży.
Powieści dla młodzieży „Hera moja miłość” i „Lot komety” stały się bestsellerami , obowiązkowa lektura dla dorastającej młodzieży.

Polecamy następujące tytuły autorki znajdujące się w Wypożyczalni nr 57:

DLA DZIECI:

Daleki rejs

Dobry potwór nie jest zły

Duch starej kamienicy

Dzień czekolady

Krzysztofa Pączka droga do sławy

Najwyższa góra świata

To jest dla tych, małych i trochę większych, którym czasem jest smutno i którym nie zawsze układa się tak, jak by chcieli. Czyli, myślę sobie, że "Najwyższa góra świata" jest dla Was wszystkich. Bo nigdy nie jest tak, żeby zawsze, w każdej chwili, wszystko układało się dokładnie tak jak trzeba. A jeśli nawet są wśród was tacy szczęśliwcy, to na pewno znacie innych, którzy miewają kłopoty. Bo nie chcę Was oszukiwać, że można się bez nich obyć. Ale trzeba się nauczyć z nimi żyć. I przezwyciężać różne smutki: zarówno wielkie, jak i malutkie. Życzę Wam, żebyście ich mieli jak najmniej!

Piecyk, czapeczka i budyń

Spory, Malutek i Słoneczko

Ile kroków trzeba zrobić, żeby dojść do tamtej sosny? Czy to daleko, czy blisko? A ta kałuża na drodze - czy jest głęboka, czy płytka? I jaki naprawdę jest kawałek babcinego tortu - duży czy mały? Odpowiedzi Sporego i Malutka bardzo się różnią. Jak to możliwe, że zdaniem Słoneczka, obaj mają rację?

Zasypianki: na każdy dzień miesiąca

DLA MŁODZIEŻY:

Hera moja miłość

Wstrząsająca, znakomicie napisana opowieść dla młodzieży i rodziców, nie zawsze poświęcających wystarczająco dużo uwagi swoim dzieciom.

Lot Komety

Demony na smyczy

ZAPRASZAMY DO WYPOŻYCZALNI NR 57

Alarm dla miasta Warszawy

2011-01-20T19:13:00.008+01:00

Zapraszamy do odwiedzenia internetowej wystawy „Alarm dla miasta Warszawy”, ukazującej w fotografii i dokumentach bohaterską obronę miasta we wrześniu 1939 r. oraz pierwsze miesiące jej okupacji.

Wystawę przygotowało Archiwum Państwowe m.st. Warszawy.

WEJŚCIE

Odezwa Stefana Stażyńskiego, prezydenta miasta Warszawy do mieszkańców miasta, 28 IX 1939 r.
Źródło: http://warszawa.ap.gov.pl/1939/images/01-31.htm

AUTORZY KSIĄŻEK DLA DZIECI cz.1

2011-01-06T18:47:00.010+01:00

W cyklu "Autorzy książek dla dzieci" chciałbym pokrótce zaprezentować sylwetki i twórczość najznamienitszych polskich pisarzy literatury dziecięcej. Celem moim jest zachęcenie do sięgnięcia i odkrywania wraz ze swoimi pociechami piękna i wartości książek, które wyszły spod pióra autorów prezentowanych tu.

Wanda Chotomska

Wanda Chotomska urodziła się 26 października 1929r. w Warszawie. Autorka wierszy i opowiadań dla dzieci.

Większość utworów Wandy Chotomskiej zawiera niezmiernie ważne dla każdego dziecka wartości wychowawcze i dużą dozę humoru. Wierszyki, same wpadają w ucho, śmieszą i rozbawiają.

Stworzyła jedną z najpopularniejszych dobranocek PRL-u – cykl dialogów Jacek i Agatka. Opublikowała około 60 książek, m.in.: Bajki z 1001 i jednej dobranocy, Różowy balonik, Dziesięć bałwanków. Opowiadanie Drzewo z czerwonym żaglem trafiło w 1979 r. na Listę Honorową im. H. Ch. Andersena. Młodzi czytelnicy przyznali jej w 1969 r. Order Uśmiechu.

W Wypożyczalni naszej dostępne są m.in. następujące tytuły autorki:

Bajki z 1001 dobranocy

Drzewo z czerwonym żaglem

Kareta z piernika

Kołysanki dla Zuzanki

Moja babcia gra na trąbie

Mój piękny, złoty koń

Pięciopsiaczki

DZIĘKUJEMY!!!

2011-01-03T18:12:00.005+01:00

Drodzy Czytelnicy,
nadszedł czas podsumowania ubiegłego roku.

Rok 2010 okazał się dla Wypożyczalni nr 57 bardzo pomyślny. Z księgozbioru naszej placówki skorzystało 830 mieszkańców Rembertowa i okolic, oznacza to 11% wzrost w porównaniu z rokiem 2009.
Wypożyczyli Państwo łącznie 13479 vol. książek. Oznacza to 19% wzrost wypożyczeń w porównaniu z rokiem poprzednim.
Udostępniliśmy:
9090 vol. literatury pięknej dla dorosłych
2250 vol. literatury pięknej dla dzieci i młodzieży
2134 vol. literatury niebeletrystycznej

Na dzień dzisiejszy księgozbiór Wypożyczalni nr 57 liczy 10900 vol. literatury beletrystycznej i naukowej.

Chcemy podziękować za tak liczne odwiedziny. Wielką radością dla nas jest służyć Państwu księgozbiorem placówki jak i naszą wiedzą. Tak samo jak w ubiegłych latach, tak i w nowym roku postaramy się, aby Wypożyczalnia nr 57 była miejscem, w którym znajdą Państwo pomoc i interesujące materiały do nauki i wypoczynku. Dziękujemy za rok 2010 i ZAPRASZAMY.

Wyrazy podziękowania składają pracownicy Wypożyczalni nr 57

Julian Sztatler - piosenka bibliotekarza

2011-01-01T20:21:00.008+01:00

O djable Wódkorobie i kmiotku Charłaku

2011-01-01T15:58:00.010+01:00

Jak co roku przywitaliśmy Nowy Rok hucznie i z wielką pompą. Dla wielu osób Sylwester skończył się porannym bólem głowy, który przypomina że z alkoholem należy nie przesadzać.

Już nasi przodkowie dobrze wiedzieli czym jest alkohol i do czego może prowadzić jego nadużywanie. Tę wiedzę mieszkańcy ziem polskich ukryli w bajce „O diable Wódkorobie i o kmiotku Charłaku”, która ku przestrodze była opowiadana przez całe pokolenia. Bajka ta, dotrwała do naszych czasów dzięki spisaniu jej przez etnografa Zygmunta Glogera (1845-1910).

O djable Wódkorobie i o kmiotku Charłaku

Był sobie kmiotek, biedak nad biedaki, bo nie tylko grosza nigdy w oczy nie widział, ale często gęsto i kawałka chleba nie miał, a o omaście i mowy nie było. A tu z łaski czy za karę, dał mu Pan Bóg dziatek dwanaścioro. Z żoną więc i dziatkami wiodąc żywot charłacki, Charłakiem był przezwany.

Raz kmiotek Charłak, poszedł orać w pole, i wziął z domu ostatni okrajec chleba.

Orze, orze, i już było samo południe, kiedy puściwszy spracowane woliki na trawę, sam siadł na miedzy, wziął węzełek, rozwinął, spojrzał na okrajec chleba i zadumał się srodze.

Był on pracowity, dobrego serca, żonę dziatki serdecznie kochał, dla nich w pocie czoła pracował, dla nich tylko pod brzemieniem biedy nie upadał. Popatrzył więc, westchnął i znowu węzełek z chlebem na miejscu położył.

- Posilę się później, to mi nie tak prędko znowu jeść się zechce, i cokolwiek oszczędzi się dla dziatek — pomyślił biedak, wstał i do roboty poszedł.

Kiedy Charłak nad okrajcem chleba rozmyślał, tuż przy nim stał djabeł niewidzialny i dumał, jakiegoby figla wypłatał biedakowi?

Więc ukradł bies chleb z węzełka i ciekawy, co kmieć pocznie, gdy nie znajdzie chleba, usiadł na miedzy, chleb zjadł i czekał.

Długi czas Charłak przemagał głód dokuczliwy, nakoniec rzekłszy: „człowiek jestem" - poszedł do węzełka, wziął, rozwinął - a tu chleba niema!

- Dziwna rzecz - pomyślał Charłak - nikogo tu nie było, a jednak ktoś chleb sprzątnął!... musiał być także głodny, niechże mu więc będzie na zdrowie!... za jeden dzień z głodu nie umrę,a poczekawszy, będzie Pan Bóg łaskawszy.

Przeżegnał się więc, zmówił pacierz, poorał jeszcze i do domu za pługiem poszedł.

- Źle! - mruknął pod nosem szatan, zgrzytając zębami - ukradłem mu ostatni kęs chleba, a on zamiast kląć i złorzeczeniami gubić swoją duszę, zdrowia mi życzy! - Śmignął więc przez ziemię do piekła, stanął przed Lucyperem, i całą rzecz opowiedział.

- Źleś zrobił - odpowie mu Lucyper - jakkolwiek my broim - to wszakże nadejdzie czas i na nas przyjdzie kréska na Matyska; źle robić nasza to rzecz - ale cóż kiedy i djabeł ma swe sumienie. Gdy zrobisz źle człowiekowi złemu - zrobiłeś jak na potępieńca przystało, ale ukradzenie ostatniej kromki chleba poczciwemu Charłakowi, przejmuje zgrozą nawet serce czartowskie. A w dodatku przez łakomstwo chleb zjadłeś, a chleb to dar niebieski, więc go djabłu jeść niewolno. Skazuje cię za to na siedm lat pokuty. Ruszaj więc prędzej do Charłaka i wyrządzoną mu krzywdę odsłuż ciężką siedmioletnią pracą.

Djabeł usłyszawszy niemiły rozkaz króla piekieł, skurczył się jak kura obmokła i przybrawszy postać wędrownego człowieka przyszedł do Charłaka, i prosi się na służbę do niego.

- Czyż mnie trzymać sługę, kiedy i sammrę głodem! – rzecze mu Charłak.

- Ja biedny i ty biedny - odpowie diabeł - będziemy razem biedę klepać, ale dwom robota pójdzie sporzéj, ja żony i dziatek nie mam, kożuch i siermięgę mam jeszcze dobrą, łapcie sobie z łyka lipowego uplotę, po kiermaszach chodzić nie będę, więc płacy żadnéj nie potrzebuję, bo grosz okrągły zawsze się wytoczy, byleś mi dał kawałek chleba suchego.

Tym sposobem zamieszkał bies u Charłaka, został jego parobkiem i tak mu pracuje, że nikt takiej roboty pojąć nie może!

W chlewie u Charłaka jedna tylko krówka, a jednak jego parobek całe mu pole gnojem nawiózł, w jeden dzień całą rolę zaorał, zasiał, zboże jak las rośnie, kłosuje się i wydało plon niesłychany. Wszyscy dziwują się, że u Charłaka chleba po uszy, żona mu nie dokucza, dziatki nie skwierczą. W jesieni całe pole zasieli, nie mało zboża przedali, a reszty nie ma komu przedać, biedują więc co z ziarnem robić?

- Zróbmy tak - odezwał się parobek - zaorzmy trzęsawiska i zasiejmy, lato jak się zdaje będzie gorące, a nuż urodzi?

Zaczął djabeł błoto orać, a tu za pługiem schnie jak w piecu, zabronował, zasiał i krzewić się zaczęło.

Sąsiedzi widząc jak ziarno do błota rzucał, śmieli się do rozpuku, ale kiedy dobrze urodziło, wszyscy naśladować go postanowili.

Charłak wzbogacił się, co się zowie, parobkowi płacę naznaczył i żyje szczęśliwie.

W następnym roku, sąsiedzi rzucili się orać, bronować i zasiewać bagna, a u Charłaka robi się wręcz przeciwnie.

- Wiesz co mości gospodarzu - odezwał się parobek - mnie się zdaje, że rok ten będzie mokry, zasiejmy góry piasczyste i wydmy, a sąsiedzi niech sobie gmyrzą w błocie.

I poszedł djabeł orać góry i piaski, na których dotąd nigdy nic nie rodziło; zaorał i zasiał a pora tak się zadeszczyła, że na nizinach wszystko wymokło, na równinach plon był mierny, a po górach taki urodzaj, że zboże z niebem gada. Charłak nie wie, co z ziarnem ma począć?

Życzliwy dotąd djabeł, pomyślił więc nareszcie :

- Zdaje się, że za skradziony okrajec chleba już skwitowałem, Charłak z lichwą nagrodzony, czasby go już porzucić, lecz mamże mu figla teraz nie wypłatać?

- A co mości gospodarzu - rzekł parobek - zboża mamy do zbytku, cóż z niem robić będziemy?

- A cóż mamy robić? - odpowie Charłak - będziemy jeść na zdrowie, damy ubogim i na szpitale, udzielimy potrzebnym, a reszta niech będzie w zapasie na złą godzinę, czasem i nieurodzaj nawiedzi.

Djabłu nie podobały się te słowa, więc rzecze:

- Ziarno na gromadach długo leżeć nie może i tylko kłopot z przerabianiem i pilnowaniem. Oto ja mam pomysł nowy, który uda się niezawodnie, przyniesie nam wielkie zyski a w dodatku cześć i sławę.

- Cóż to za pomysł masz bracie?

- Bardzo prosty! z jęczmienia ludzie warzą piwo, więc my zacznijmy żyto warzyć przeważać, a nuż zrobi się coś mądrego?

- Próbuj, jeśli się podoba, mojej głowy nie stać na to! - odrzekł Charłak parobkowi.

Wziął się djabeł do pomysłu, porobił kotły i kadzie, jął zacierać, mieszać, warzyć, dosypywał chmielu i wywarzył napitek czysty jak woda ale tęgi i gorzkawy, który palił w podniebienie. Djabeł zaryczał z radości, napitek nazwał gorzałką, natoczył w gąsiory i flasze, nalał w kieliszek, postawił na stole i zaprosił poczciwego gospodarza.

Charłak pociągnął, skrzywił się i zakrztusił.

- Oj coś gorzka i pali, a czy djabli nadali!

- To nic - mówi parobek - dla tej goryczki i pałkości, ludzie ją będą tem chciwiej łykali, trzeba spróbować, co dalej będzie: łyknij kieliszek drugi, nic nie zaszkodzi, wszak to toż samo zboże, tylko uwarzone.

Charłak wychylił, a drugi kieliszek już lepiej mu smakował, więc rzekł:

- Gorzka wprawdzie, ale w brzuchu przyjemnie grzeje.

- Łyknij kieliszek trzeci a zobaczysz, co będzie - i to mówiąc, nalał mu z flaszy: obaj się szkłem stuknęli i duszkiem napój szatański łyknęli.

- Dalipan już nie gorzka - odezwał się Charłak - jak widzisz mnie żywego, nie gorzka.

- Nie tylko że nie gorzka, ale wyśmienita - rzecze diabeł - machnijmy jeszcze po czwartym!

Charłak już sam kieliszek podstawił, mówiąc :

- Do asana!... prawda, prawda, że wyśmienita - i wychyliwszy do dna, dodał - a mnie coś jakby weselej się robi, zdaje się, żem o dziesięć lat odmłodniał, krew mi igra, jak zamłodu, ani mnie pozna moja baba!... nogi rwą się do tańca!

- Więc pozwólmy sobie po piątym — dodał djabeł — a będzie jeszcze weselej, jeszcze milej!

- Mnie się zdaje - przerwał Charłak, wychylając kieliszek piąty - że i po szóstym nicby nie zaszkodziło!

- Wiwat gorzałka! - wrzasnął djabeł; sam już dobrze podcięty, i począł wkrąg izby z wielkiej radości tańczyć walca.

- Czekaj! czekaj! - wołał Charłak z wielkiej radości nalewając sam sobie kieliszek szósty - i jabym z tobą potańcował, ale zdaje mi się, że chata się kręci i na łeb wali - to mówiąc, upuścił flaszę na ziemię, a sam jął ściskać, całować biesa i zataczać po izbie.

- A mnie się zdaje - rzecze pijany diabeł - że jestem we własnem piekle, że trzymam w kleszczach twoją duszę, a najjaśniejszy Lucyper, król piekła, za miljony dusz ludzkich, które mu przyniesie wymyślona przezemnie gorzałka, mianuje mnie wielkim podziemnego państwa dostojnikiem.

Na brzęk stłuczonej flaszy wbiegła do izby żona Charłaka a za nią gromada dziatwy, która widząc starego ojca tańczącego z parobkiem, zaczęła się śmiać do rozpuku; a tym sposobem Charłak został raz pierwszy pośmiewiskiem swych dzieci. Biedna kobiecina z przerażeniem postrzegła opętanie męża, a że po scenie wesołej nastąpiła z kolei bardzo obrzydliwa, przy czem parobek wyrzucił z siebie czarną smołę, więc co tchu pobiegła po cyrulika.

Obaj pijani, zasnęli tymczasem jeden pod ławą a drugi wpadłszy do koryta świńskiego, a gdy się obudzili głowa ciężyła im jak kamień.

- Nic to - odezwał się diabeł - klin klinem wypędzać trzeba, łyknijmy więc po kieliszku - i to mówiąc, przyniósł i nalał z gąsiorka.

- Nie, nie mogę - odrzekł Charłak, i wzdrygnął się cały.

- To przemóż na sobie i wychyl od razu, ja z tobą wypiję dla kompanii.

Usłuchał Charłak, wypił i rzecze:

- A wiesz co bracie, zrobiło mi się jakoś lżej i weselej, dajno jeszcze kieliszek - a potem zaprośmy sąsiadów, aby ich wszystkich uraczyć gorzałką - niech wiedzą, że Charłak z imienia, przestał być z mienia charłakiem.

Myśl tę już pierwej miał djabeł w głowie i tylko dodał:

- A czego w domu nie wypijem - rozprzedamy sąsiadom w karczmie!

Jeszcze roku nie wyszło, gdy Charłak zapił się na śmierć, rolę wzięto za długi a żona i drobne dziatki zostały bez odzieży, kąta i okrajca chleba, którego o chłodzie i głodzie poszły żebrać do obcych ludzi i znosić szydercze przycinki za swego rodzica.

Od owej pory upowszechniła się między ludźmi wódka, ten bicz boży, którym się dobrowolnie chłoszczą, i który do chat kmiecych ubóstwo i nędzę sprowadza, trądem ich ciało i duszę oszpeca, i swojemu wynalazcy - djabłu tysiące dusz co dzień dostarcza.

Źródło: Baśnie i powieści : ze źródeł etnograficznych i własnych notatek, zebr. Zygmunt Gloger, Warszawa 1879

Nowy Rok

2011-01-01T13:44:00.005+01:00

Wszystkiego najlepszego, spełnienia marzeń i dużej ilości ciekawych książek w Nowym Roku, życzą Państwu pracownicy Biblioteki Publicznej w Dzielnicy Rembertów m.st. Warszawy.

Wypożyczalnia nr 57 poleca:

2010-12-30T22:35:00.013+01:00

Alexandra Bullen
Życzenie

Olivia Larsen rozpacza po śmierci bliźniaczej siostry Violet... aż do chwili, gdy na progu jej nowego domu w San Francisco zjawia się piękna, tajemnicza suknia. Nie tylko wygląda magicznie, ale i ma czarodziejską moc. Potrafi spełnić jedno życzenie Olivii, ona zaś nie pragnie niczego innego, jak tylko powrotu siostry z zaświatów. I jej marzenie zostaje spełnione.

Wkrótce okazuje się, że dostaje jeszcze dwie magiczne sukienki - i może wypowiedzieć dwa najgłębsze życzenia. Lecz życie to nie bajka i czary nie mogą rozwiązać wszystkich problemów.

Olivia jest zmuszona stanąć twarzą twarz ze swymi demonami, aby nauczyć się żyć w zgodzie ze sobą, śmiać się i kochać.

Raymond Khoury
Znak

Ekspedycja naukowa zarzuca kotwicę na Antarktydzie, by sfilmować rozpad lodowca szelfowego. Gdy dziennikarka Grace Logan rozpoczyna relację z wydarzeń, nagle na niebie pojawia się ogromna, połyskująca kula światła, rzucając na okręt jaskrawą łunę, by po chwili w równie tajemniczy sposób zniknąć – a wszystko to na oczach zdumionych telewidzów na całym świecie.
W Egipcie śledzący zjawisko na ekranie telewizora stary taksówkarz rozpoznaje w symbolu rysunek malowany na ścianach groty przez charyzmatycznego księdza-pustelnika, nawiedzanego przez dziwaczne głosy wieszczące przełom w dziejach świata.
W Bostonie Matt Sherwood odkrywa, że wieści o śmierci jego brata mogą być nieprawdziwe – i że w jakiś sposób wiąże się to z kontrowersyjnym zjawiskiem, które przykuwa uwagę całego świata i które może sprowokować wybuch zamieszek w wielu regionach.
Świat wstrzymuje oddech, gdy Gracie i Matt rozpoczynają śledztwo, mające wyjaśnić sensacyjne wydarzenia: Czyżby Bóg naprawdę postanowił objawić się człowiekowi? A może ktoś próbuje przyspieszyć narodziny nowej ery, w której wiara, nadzieja i przekonania religijne ustąpią miejsca przed ołtarzem potęgi, chciwości i śmierci?

Stephen Hunter
Strzelec

Chyba najlepsza książka o snajperach, jaką do tej pory napisano. Posłużyła za scenariusz hollywoodzkiego filmu z Markiem Walhbergiem w roli głównej, a jego osią fabularną jest bardzo luźno potraktowane zabójstwo prezydenta Kennedy’ego. Zdobywca nagrody Pulitzera Stephen Hunter w swojej najgłośniejszej powieści łączy kilka amerykańskich mitów: niepokornego i zuchwałego Południa, dzikiego Zachodu ery rewolwerowców, przegranej przez polityków, a wygranej przez żołnierzy wojny w Wietnamie, spisku na życie prezydenta Kennedy’ego przez tzw. lobby przemysłowo-militarne, zaangażowania USA w brudne wojny, niezwykle kompletny, opanowany i jednocześnie prawy snajper piechoty morskiej, bohater z Wietnamu Bob Lee Swagger.

Clive Cussler
Pościg

Kwiecień 1950: z głębin jeziora w Montanie wyłania się pordzewiałe cielsko parowozu. W środku są szczątki trzech ludzi, którzy zginęli czterdzieści cztery lata wcześniej. Ale tych, którzy obserwują wydobycie wraku, nie interesuje ani lokomotywa, ani jej makabryczna zawartość…

Rok 1906: brutalny bandyta terroryzuje zachodnie stany Ameryki. Nie pozostawia żadnych śladów, tylko puste bankowe sejfy… i trupy. Żeby go schwytać, rząd wynajmuje najlepszego fachowca. Isaac Bell wytropił niejednego przestępcę, ale jeszcze nigdy nie stał przed takim wyzwaniem. Bo tym razem musi rzucić się w pościg za mistrzem zbrodni - od Arizony po Kolorado, od Teksasu po zrujnowane trzęsieniem ziemi San Francisco. Ale gdy odkryje tożsamość swojego przeciwnika, pościg zmieni się w walkę o życie…

Jo Nesbo
Pancerne serce

Po rozwiązaniu sprawy Bałwana, która dotknęła w tak koszmarny sposób najbliższych Harry'ego, komisarz Hole porzuca pracę i wyjeżdża do Hongkongu. Stacza się na dno, żyjąc z dnia na dzień, szukając zapomnienia w hazardzie i oparach opium.

Tymczasem w Oslo zostają zamordowane dwie młode kobiety. Podobny sposób dokonania zabójstw wskazuje na tego samego sprawcę - obie dziewczyny mają w ustach dwadzieścia cztery rany powstałe od tajemniczego narzędzia zbrodni. Szef Wydziału Zabójstw decyduje się ściągnąć do Norwegii jedynego człowieka specjalizującego się w seryjnych mordercach - Harry'ego Hole. Wkrótce w spektakularny sposób ginie parlamentarzystka Marit Olsen. Okazuje się, że łańcuch ofiar jeszcze się nie skończył, a wszystkie ślady prowadzą do odludnego górskiego schroniska i przypominającego piekło Konga…

Carlos Ruiz Zafon
Książę mgły

Debiut literacki Carlosa Ruiza Zafona, późniejszego autora Cienia wiatru, z roku 1993, pierwsza część trylogii dla młodzieży.
Rodzina Carverów (trójka dzieci, Max, Alicja, Irina, i ich rodzice) przeprowadza się w roku 1943 do małej osady rybackiej, na wybrzeżu Atlantyku, by zamieszkać w domu, który niegdyś należał do rodziny Fleishmanów. Ich dziewięcioletni syn Jacob utonął w morzu. Od pierwszych dni dzieją się tutaj dziwne rzeczy (Max widzi nocą w ogrodzie clowna i dziwne posągi artystów cyrkowych), ale ważniejsze, że dzieci poznają kilkunastoletniego Rolanda, dzięki któremu mogą to i owo dowiedzieć się o miasteczku (np. historię zatopionego w wodach przybrzeżnych, pod koniec pierwszej wojny, okrętu "Orfeusz") i poznać dziadka Rolanda, latarnika Victora Kraya, który opowie im o złym czarowniku znanym jako Cain lub Książę Mgły, chętnie wyświadczającym usługi, ale nigdy za darmo. Coś, co dzieciom wydaje się jeszcze jedną miejscową legendą, szybko okazuje się zatrważającą prawdą.
"Musiało upłynąć wiele lat, by Max zdołał wreszcie zapomnieć owe letnie dni, podczas których odkrył, niemal przypadkiem, istnienie magii".

Lev Grossman
Czarodzieje

Quentin Coldwater, nad wiek rozwinięty intelektualnie uczeń szkoły średniej, ucieka przed nudą codziennego życia, czytając raz po raz serię ukochanych powieści fantastycznych, rozgrywających się w czarodziejskiej krainie o nazwie Fillory. Tak jak wszyscy uważa, że w prawdziwym świecie magia nie istnieje - póki nie wstępuje na bardzo sekretny i bardzo ekskluzywny uniwersytet dla czarodziejów, mieszczący się w stanie Nowy Jork.
Czarodzieje, książka przenikliwa psychologicznie, a równocześnie niezwykle pomysłowa, to epicka opowieść o magii i innych światach, która znacznie rozszerza granice konwencjonalnego nurtu fantasy. Oddając hołd takim twórcom fantastyki jak C. S. Lewis, T. H. White czy J. K. Rowling, tworzy całkowicie oryginalny świat, w którym dobro i zło nie są czarno-białe, miłość i seks nie są proste i niewinne, a za moc trzeba zapłacić wielką cenę.

Ken Follett
Człowiek z Sankt Petersburga

Rok 1914. Nad Europą wisi groźba wojny. W obliczu zagrożenia rosnącą potęgą militarną Niemiec Winston Churchill, Pierwszy Lord Admiralicji, dąży do zawarcia tajnego sojuszu wojskowego z Rosją. Na rozmowy do Londynu przybywa wysłannik cara, książę Aleksy Ortow. Zawarciu przymierza sprzeciwiają się rosyjscy anarchiści, przebywający na wygnaniu w Szwajcarii. Młody anarchista Feliks Krzesiński zgłasza się na ochotnika do niebezpiecznej misji - zgładzenia Ortowa. Śmierć księcia doprowadzi do zerwania negocjacji i odmieni losy przyszłej wojny. Czy pomimo środków bezpieczeństwa, podjętych przez londyńską policję i agentów carskiej Ochrany, Feliks zdoła wykonać swoje zadanie W Londynie rozpoczyna się obława na zamachowca...

Śpiewająca lipka : Bajki Słowian Zachodnich

Wznowienie popularnego, potężnego tomu, będącego niegdyś ukochaną lekturą i wielkim bestsellerem w PRL. Zawiera 62 utwory pochodzące z ziem polskich, czeskich, łużyckich, słowackich, mające swoje korzenie w regionalnej tradycji i ludowej mądrości.
Wierni czytelnicy z sentymentem powrócą pamięcia do dawnych, wesołych ilustracji.
Zbiór z pewnością przypadnie do gustu wielbicielom wszelakich opowieści.

Zapraszamy do Wypożyczalni nr 57 (ul. Chełmżyńska 27/35)

źródło opisów książek: www.azymut.pl

PRZEDWOJENNA REKLAMA ŚWIĄTECZNA

2010-12-13T12:49:00.005+01:00

W imieniu Archiwum Państwowego m.st. Warszawy zapraszamy do odwiedzenia internetowej wystawy poświęconej przedwojennej reklamie świątecznej.

WEJŚCIE

źródło: http://www.warszawa.ap.gov.pl/swiatecznereklamy.html

Biblioteka poleca :

2010-09-29T19:40:00.021+02:00

Stalowa kurtyna
Vladimir Wolff

Zakrojone na wielką skalę manewry wojskowe na Białorusi „Zachód 2009” stały się początkiem inwazji na Polskę. Niespodziewany atak, poprzedzony akcjami dywersyjnymi na gruncie politycznym i wojskowym, stawia naszą armię w równie trudnej sytuacji, jak wojska hetmana Żółkiewskiego pod Kłuszynem w 1610 roku. Okazuje się, że słowa słynnego wodza sprzed czterystu lat cały czas są aktualne: Nadzieja w męstwie, ratunek w zwycięstwie!
Vladimir Wolff przedstawił śmiałą wizję współczesnego konfliktu zbrojnego rodem ze sztabowych map zimnowojennych strategów. Z tą tylko różnicą, że teraz Polacy znajdują się po drugiej stronie żelaznej kurtyny…

Kaukaskie epicentrum
Marcin Gawęda

W 2008 roku Gruzińska interwencja zbrojna w Osetii sprowokowała Rosję do ostrego działania, którego efektem był rajd jej armii zatrzymany kilka kilometrów od Tbilisi. Sytuacja skomplikowała się do tego stopnia, że groźba kolejnej wojny światowej na nowo zawisła nad starym kontynentem.

Co by było, gdyby NATO zareagowało równie zdecydowanie i wsparło Gruzję nie tylko w zakresie logistyki i dyplomacji? Gdyby naprzeciw rosyjskim kolumnom pancernym wysłało najlepsze oddziały? Gdyby wysłało nas, Polaków?

Rzeka zniszczenia
Jack Du Brul

W sercu Panamy z wulkanicznego jeziora wypływa kręta rzeka o kamiennych brzegach. Legenda głosi, że Inkowie ukryli tam złoty skarb… W paryskim domu aukcyjnym Philip Mercer kupuje dziennik budowniczego Kanału Panamskiego. Od tej chwili staje się celem nieznanych prześladowców i musi walczyć o życie. Pościg prowadzi od paryskich kanałów po panamską dżunglę, gdzie spoczywa klucz do zagadki sprzed wieków i straszliwego planu zrodzonego nad Rzeką Zniszczenia…

Mechanizm serca
Mathias Malzieu

W najzimniejszy dzień w dziejach świata, 17 kwietnia 1874, w Edynburgu rodzi się Jack. Chłopiec ma zamarznięte serce. By przeżył, ekscentryczna doktor Madeleine wszczepia mu mechanizm zegara z kukułką. Jackowi nie wolno się tylko zakochać, bo wówczas jego serce pęknie na zawsze. Ale nie da się żyć bez miłości... Delikatnie zabawna, imponująca wyobraźnią, mądra i czuła bajka – nie bajka o wielkich uczuciach, nietolerancji, zazdrości i psikusach losu, na które czasem pomaga... koktajl z łez.

Paryska pokojówka
Ewa Grocholska

Druga połowa ponurych lat 70. Agnieszka, studentka ASP, dostaje upragniony paszport i wraz z koleżankami wyjeżdża do Paryża. Dziewczyny chcą zarobić dużo pieniędzy, jak najwięcej zobaczyć i dobrze się zabawić. Okazuje się, że praca pokojówki w Sheratonie nie daje takich szans. Próbują więc porzucić nudne zajęcie i zostać ulicznymi malarkami, jednak nie jest łatwo przestać być paryską pokojówką. Ich życie diametralnie się odmienia. Poznają ludzi, Paryż, jego ciemne strony. Niebawem okazuje się, że niektóre znajomości były zawierane zbyt pochopnie, a decyzje były podejmowane zbyt szybko.

Ręka Fatimy
Ildefonso Falcones

Znakomita powieść historyczna autora bestsellerowej "Katedry w Barcelonie", napisana z epickim rozmachem i dbałością o prawdę historyczną opowieść o miłości i nienawiści, utraconych złudzeniach, religijnej nietolerancji oraz nadziei, która nadaje życiu sens. Hiszpania, druga połowa XVI wieku. Obecni na terenie Półwyspu Iberyjskiego od ponad ośmiu stuleci muzułmanie, stali się mniejszością. Katolicka Hiszpania nie zna dla nich miłosierdzia - ograniczani pod względem ekonomicznym, poniżani ze względów religijnych, wyznawcy islamu są zmuszani do wyrzeczenia się swojej wiary i obrzędów… Coraz mniej liczni Maurowie dość mają niesprawiedliwości i prześladowań. Raz jeszcze wypowiadają wojnę chrześcijanom i powstają przeciwko Kastylijczykom na wzgórzach Grenady. Wśród walczących jest również Hernando, syn zgwałconej przez duchownego muzułmanki, człowiek, który, choć próbuje żyć w obydwu światach, nie przynależy do żadnego. Odrzucany przez chrześcijan, Hernando pragnie wolności i szacunku, jednak spotyka się tylko z agresją i brakiem zrozumienia. Po klęsce powstania mężczyzna zostaje deportowany do Kordoby. To właśnie tam, w pięknym, majestatycznym mieście, które wciąż zachowało arabskie wpływy, zakochany w czarnookiej Fatimie mężczyzna usiłuje rozpocząć nowe życie. Mimo brutalnej rzeczywistości, Hernando nie przestaje wierzyć w to, że dwoje ludzi należący do dwóch zupełnie odmiennych kultur mogą żyć ze sobą w zgodzie i pełnym zrozumienia szacunku.

Przepis na życie
Nick Pellegrino

Alice to młoda kobieta, która próbuje wrócić do równowagi po rozstaniu z chłopakiem i traumie gwałtu. Wyjeżdża do Londynu do przyjaciółki Leili i zatrudnia się we włoskiej restauracji. W tym samym czasie matka Leili, słynna malarka, postanawia kupić willę nieopodal pełnego uroku, włoskiego miasteczka i zaprasza do siebie na wakacje obie dziewczyny. W sąsiedztwie rezydencji mieszka w małym domku stara Babetta, która wraz z mężem zajmuje się ogrodami Villa Rosa i uwielbia gotować wspaniałe włoskie potrawy. Historia Alice i Babetty splatają się, a upalne, pełne słońca lato jest malowniczym tłem dla miłosnych perypetii, komplikacji ale i pozytywnych zaskoczeń, w które obfituje życie...

źródło opisów: www.azymut.pl